Για δύο περίπου μήνες, ολόκληρη η κοινωνία βίωσε μία ιδιότυπη μορφή «εγκλεισμού». Σήμερα, επιστρέφοντας στην «ελεύθερη κυκλοφορία», δεν μπορούμε παρά να στρέψουμε το βλέμμα μας στους πραγματικά έγκλειστους, τους κρατούμενους των ελληνικών φυλακών.
Το συγκεκριμένο άρθρο υπογράφει ο Λευτέρης Παπαγιαννάκης Γενικός Γραμματέας της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, στη στήλη “ΡΙΣΠΕΚΤ” του Vice Greece.
Το συγκεκριμένο άρθρο υπογράφει η Γεωργία Σπυροπούλου, μέλος της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Άνθρωπου στη στήλη ΡΙΣΠΕΚΤ του Vice Greece.
Του Γιάννη Ιωαννίδη
Του Αλέξανδρου Σακελλαρίου*
Κι αυτό δεν σημαίνει ότι το σχολείο θα διδάσκει την αθεΐα και τον κοσμικισμό ή δε θα σέβεται την πίστη του καθενός.
Του Αλέξανδρου Σακελλαρίου*
Η κρίση στην πρόσβαση σε αξιοπρεπή κατοικία, είναι πραγματικότητα και στην Ελλάδα
Του Νίκου Κουραχάνη*
Του Βασίλη Παπαστεργίου*
Του Βασίλη Παπαστεργίου*
Της Ελένης Καλαμπάκου*
του Γιάννη Φ. Ιωαννίδη, δικηγόρου, Προέδρου της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου
Η ζωή αξίζει τον κόπο να τη ζεις όσο έχει αξία για μας τους ίδιους. Όταν παύει να είναι έτσι καλύτερα να τελειώνει, αφού το να συνεχίσεις δεν έχει νόημα. […] Θα έπρεπε να αποτελεί μία πράξη ατομικής ελευθερίας και να μας είναι ευκολότερο να βρούμε μία βοήθεια όταν τη χρειαζόμαστε. […] Μερικές φορές θα δείχναμε περισσότερη αγάπη σε κάποιον αν του προσφέραμε βοήθεια για να πεθάνει παρά για να ζήσει.
– Ramón Sampedro Cameán, Γράμματα από την κόλαση
